Πώς έγινε ο μικρός Αδόλφος «Μεγάλος» και η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη (7) : Αδικία

Μετά από δύο χρόνια αποφάσιζε ο Αδόλφος να γραφτεί σε σχολή ζωγραφικής. Δεν τον επέλεξαν όμως μεταξύ των πάνω από 100 ενδιαφερόμενων.   Αυτό ήταν για εκείνων ένα ξαφνικό πλήγμα, ένας κεραυνός από τον ξάστερο ουρανό… Ήταν τόσο πεπεισμένος για το ταλέντο του! Του χρόνου δεν τον άφησαν καν να πάρει μέρος στις εξετάσεις. Έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη. Τον έπνιγε η αδικία. Οι μόνες στιγμές που γαλήνευε ήταν όταν μισούσε. Μισούσε τους πάντες γιατί συνειδητοποιούσε ότι δεν φταίει ο ίδιος αλλά φταίνε οι γύρω του, το σάπιο Αυστριακό μοναρχικό σύστημα στο οποίο προσπαθούν να κατακτήσουν  πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα άλλοι λαοί, πρώτα απ’ όλα οι Σλάβικες φυλές.  Μισούσε την γλώσσα τους. Μισούσε τα πάντα ακόμα και το εαυτό του.

Και πάλι το γνωστό: Εγώ όχι, εσείς όχι.

Πάντα είχε στο νου του τα τελευταία λόγια της μητέρας του. Τι άλλο ήξερε καλά; Να μιλάει. Δεν  είχε όμως ακροατήριο. Μισούσε το Λύκειο που τον απέβαλε και δεν έκανε αρκετή δουλειά στην αφύπνιση της εθνικής περηφάνιας και του ενθουσιασμού για την υπόθεση του  Γερμανικού λαού.  Καταλάβαινε καλά ότι μόνο εκείνος που χάρη στην εκπαίδευση της οικογένειας και του σχολείου γνωρίζει το πολιτιστικό και ιδιαίτερα το πολιτικό μεγαλείο της πατρίδας του μπορεί να είναι υπερήφανος επειδή  έχει το δικαίωμα να ανήκει σε αυτό το μεγάλο αλλά αδικημένο έθνος.

Πώς έγινε ο μικρός Αδόλφος "Μεγάλος" και η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη 6

       Ξαφνικά πέθανε ο πατέρας του έφηβου πια Αδόλφου. Ο Αδόλφος βρέθηκε εντελώς απροστάτευτος και άρχισε να φέρνει από το Λύκειο στο Linz όπου πήγαινε τώρα κακούς βαθμούς. Οι συμμαθητές του, αστοί και αριστοκράτες δεν του μιλούσαν καν. Ήταν απομονωμένος και το μόνο που τον ευχαριστούσε ήταν η ζωγραφική και τα μαθήματα Ιστορίας για τους πολέμους. Επανέλαβε την ίδια τάξη και τελικά έπρεπε να φύγει από το σχολείο χωρίς απολυτήριο. Στο μεταξύ αρρώστησε η μητέρα του. Λίγο πριν πεθάνει είπε στον Αδόλφο να διαλέγει να κάνει μόνο αυτό που ξέρει και έτσι θα φτάσει ψηλά. Του άφησε αρκετά λεφτά για να μπορέσει ο Αδόλφος να ζήσει χωρίς να κάνει τίποτα. Ο Αδόλφος πήρε λοιπόν ακριβά αστικά ρούχα του φοιτητή από καλή οικογένεια και περιφερόταν στη πόλη Linz ζωγραφίζοντας μεγαλεπήβολα χτίρια και γέφυρες. Ονειρευόταν ότι μία μέρα θα χτιστούν βάση των σχεδίων του.  Ερωτεύτηκε μία κοπέλα που την συναντούσε καθημερινά αλλά ποτέ δεν της μίλησε. Πήγαινε σε πινακοθήκες και σε βιβλιοθήκες ψάχνοντας για νέα κόμικς. Πήγαινε σε κονσέρτα γερμανών μουσικών και ιδικά του Wagner. Τον γέμιζαν περηφάνια για την φυλή του και πυροδοτούσαν τα όνειρά του για τη μελλοντική δόξα και μεγαλείο του γερμανικού λαού.  Ήταν ευτυχισμένος. Ήταν η μόνη μικρή περίοδος στη ζωή του όταν ένιωθε: Εγώ ναι, εσείς ναι.

Πώς ο μικρός Αδόλφος έγινε "Μεγάλος" και η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη: Εγώ όχι, εσείς όχι!

…η συνέχεια

Ο μικρός Αδόλφος μισούσε τον πατέρα του όταν εκείνος τον τιμωρούσε, κατά τα άλλα όμως τον θαύμαζε. Και αυτό επειδή παρόλο που ο πατέρας του ήταν μάλλον «μπάσταρδος» κάφερε να γίνει κάτι ανώτερο – κρατικός υπάλληλος. Του επανέλαβε πολλές φορές ότι τα παιδιά οφείλουν να φτάσουν πιο ψηλά από τους γονείς. Ο  πατέρας του είχε μία μεγάλη βιβλιοθήκη και ο Αδόλφος την εξερευνούσε. Τα πιο αγαπημένα του αναγνώσματα ήταν αυτά για τους γάλλο-γερμανικούς πόλεμους και ιδιαίτερα ένα κόμικς από τον πόλεμο του 1870-71. Από αυτή την εποχή άρχισε να θαυμάζει τα πάντα που είχαν σχέση με τα στρατιωτικά και τον πόλεμο. Μία μέρα όταν πήγαν όπως κάθε γιορτή σε μία παρέλαση ο πατέρας  του είπε: «Το ίδιο αίμα ανήκει στο ίδιο κράτος. Η γερμανική φυλή δεν έχει ηθικό δικαίωμα για να κατέχει αποικίες μέχρι ώσπου δεν συγκεντρωθεί τα τέκνα του σε ένα κοινό σπίτι. Μόνο τότε θα μπορέσει  να κατακτήσει ξένα εδάφη και γη. Και τότε από τα δάκρυα του πολέμου θα φυτρώσει ψωμί για τους απόγονους».

Όταν ο πατέρας του Αδόλφου πήρε σύνταξη αγόρασε ένα αγρόκτημα κοντά στην Αυστριακή πόλη Lambach και η οικογένεια μετακόμισε εκεί. Ο μικρός γιος έπρεπε να πηγαίνει με τα πόδια στο σχολείο στην πόλη όπου είχε ως συμμαθητές αγόρια από πιο ψιλές τάξης από ότι ήταν ο ίδιος. Μαζί του καθόταν στα θρανία γιοι μεγάλο-γαιοκτημόνων τους οποίους τους έφερναν στο σχολείο άμαξες. ‘Όλοι τον περιφρονούσαν. Εκείνη τη περίοδο ένιωθε έντονα: Εγώ όχι, εσείς όχι.

 Ήταν ταπεινωμένος και υποσχέθηκε στο εαυτό του ότι μία μέρα όλοι θα τον θαυμάζουν.  

Πώς ο μικρός Αδόλφος έγινε "Μεγάλος": Περιφάνεια

Ο μικρός Αδόλφος είχε στο Δημοτικό, στην αρχή έναν καλό φίλο Χανς που ήταν από μία εργατική οικογένεια. Τον θαύμαζε αρχικά για το ρωμαλέο σώμα του και για το ότι τον προστάτευε. Ο φίλος του όμως δεν ήταν καλός μαθητής και ο δάσκαλος τον έδερνε μαζί με τα άλλα παιδιά που όλα ήταν από φτωχότερες οικογένειες. Ο Αδόλφος θαύμαζε και τον δάσκαλο και θα κρυβόταν από τη ντροπή του αν έδερνε ο δάσκαλός του και εκείνον – δημόσια. Ο δάσκαλος τους έλεγε συχνά για την Πρωσία και για τον στρατό της ότι πρέπει να είναι περήφανοι για τους στρατηλάτες και στρατηγούς τους και ότι είναι μεγάλη αδικία που ο Γερμανικός λαός έχασε τους πολέμους με τους Γάλλους και ότι δεν έχει αποικίες όπως οι άλλες υπερδυνάμεις. Τους μπόλιαζε την περηφάνια για την μικρή πόλη τους που λεγόταν Braunau am Inn, ήταν μία πόλη πάνω στα σύνορα της Αυστρίας και της Γερμανίας. Ο δάσκαλος τους έλεγε ότι αυτά τα δύο κράτη πρέπει να ενωθούν και να δημιουργήσουν μία υπερδύναμη, και ότι όλη η Γερμανία που ήταν κάποτε κατακερματισμένη θα γίνει η πιο δυνατή χώρα στον κόσμο γιατί την κατοικεί οι καλύτεροι φυλή που έχει ένα περίφημο παρελθόν.

Συνεχίζεται…

Πως έγινε ο μικρός Αδόλφος "Μεγάλος" και η άνοδος του φασισμού: Η βίτσα

Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ευαίσθητο παιδί. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν διπολικό άτομο γιατί τα αισθήματα του κυμαινόταν συνεχώς από την απόλυτη χαρά στην απόλυτη θλίψη. Η ζωή του ως παιδί ήταν ζόρικη. Η μητέρα του δεν του έδειχνε ποτέ την αγάπη της παρά μόνο που συνεχώς τον ρώταγε αν κρυώνει, αν πεινάει, μήπως είναι άρρωστος που τον βλέπει τόσο χλομό. Αρκούσε ο μικρός Αδόλφος να βήξει λιγάκι αμέσως του έδινε σιρόπι κατά του βήχα, του έφτιαχνε χαμομήλι… Ο πατέρας του ήταν τελωνιακός υπάλληλος και ήταν πολύ αυστηρός. Μόλις πήρε ο μικρός Αδόλφος έναν λίγο πιο κακό βαθμό τον έδερνε με μία βίτσα. Μα ο Αδόλφος ήταν σχετικά καλός μαθητής στο Δημοτικό, πριν πεθάνουν οι γονείς του. Είχαν πεθάνει και οι δύο όταν μπήκε στο Λύκειο το οποίο δεν κατάφερε όμως να τελειώσει. Αλλά για αυτό θα γράψουμε αργότερα. Ο μικρός Αδόλφος μισούσε θανάσιμα τον πατέρα του όταν εκείνος τον έδερνε. Τον φοβόταν συνεχώς μήπως θα πάει κάτι στραβά και θα πει κάτι που το θεωρήσει ο πατέρας του αυθάδη και θα τον δείρει και πάλι. Ο πατέρας έβρισκε  τακτικά και μία αφορμή.